Zaterdag 27 Maart

Rijngraafstraat
(tegenover Sportschool Your Health)

Zonder titel
Van Tricia Kronenburg
I can see myself sleeping. I can see my own vulnerability. Projected onto a huge white screen hanging from the balcony of an apartment complex is my black and white film titled Vulnerability. The short film on loop is shot in a birds-eye view perspective of my bed capturing me sleeping. Sporadic movements in my sleep are slowed down dramatically to emphasize the detail. My film is conceptually connected with the environment it is being displayed upon, using the public environment factor to literally ‘expose’ my vulnerability further than just capturing it digitally. I’m exposing my vulnerability in an attempt to make a statement to address all of our vulnerability, as human beings. 


In Open My Glade (2000) by video artist Pipilotti Rist, Rist is seen wearing heavy makeup and pressing and moving her face against a glass (of the screen) quite severely, as a result morphing her face dramatically and smearing her makeup. This image seems to unsettle us as the audience. Perhaps giving us an insight to how we have been preconditioned by commercial images of women. By Rist showing herself as an ‘imperfect’ woman it is confrontational when we realize we prefer to see the ‘perfect’ women in commercial advertisements. When this film is displayed in a commercially rich environment (e.g Times Square, NYC) it’s confrontational value seems to increase as it creates more of a contrast. 

For her graduation project, Brechje Schoofs, a student from St.Joost Art Academy made a performance film titled Mag Ik U Aaien? or May I Pet You? where she pet 170 people over a period of 4 days. Schoofs film was inspired by the act of confronting someone with intimacy, rather intimacy between strangers making a statement of the lack thereof. 

  These two projects both confront the audience on subjects we as the public have become unknowingly comfortable with. In Open My Glade it is our subconscience view of women and in Mag Ik U Aaien it is our personal social bounderies. The audience is not simply passive but becomes just as important as the location and medium.

   Whether it is the content itself, the environment it is displayed in or a mixture of both, video art is an effective medium to communicate. The public is bombarded with advertisements and faux reality via cellular phone’s, television’s and on the public street. The success rate of television series and sales from commercials prove the power of digital media. It seems though, as much as the two clash (video art and commercialism) that they need each other. People may be preconditioned to a certain image (like Rist uncovered with Open My Glade) yet they are also preconditioned to absorb digital media, and with that the message may come across more clearly. 

  As previously mentioned, the location of a film can strengthen its statement. Like Rist, this can be done by contrast. My film Vulnerability showcases my hidden and intimate moment of sleep onto an enormous canvas in a public location. Using the contrast’s within the film content and loction: hidden vs. seen, personal vs. public and intimate vs. exposed, I strengthen my statement. Like Rist and Schoofs, my statement is also based on humanity. The audience becomes the main character.




















Pasbaan
(tunnel)


Comfortzone
Van Roeland van Doorn 

Het is een van de oudste en meeste urgente behoefte van de mens om zich veilig te voelen. Tijdens het Filmfestival Breda zal in de tunnel aan de pasbaan deze behoefte worden uitgedaagd in de installatie ‘Comfortzone’ gemaakt door Roeland van Doorn. De tunnel is ogenschijnlijk afgesloten en het geeft de indruk dat het niet de bedoeling is om binnen te treden. Achterin de tunnel is een zacht licht wat op de grond schijnt en een figuur van een mens vormt. De houding van de mens doet lijkt onnatuurlijk en en geeft de indruk dat er een lijk is gevonden. Dit wordt versterkt door het feit dat de tunnel is afgesloten. Ook zijn er sporen van een persoon terug te vinden (een kledingstuk, lege tas, etc.) wat de indruk geeft dat hier iets is verschrikkelijks is gebeurd. De niewsgierige bezoeker, die onder de linten kruipt, zal verrast worden door een geluid wat steeds harder zal worden naarmate hij de lichtprojectie benaderd. De bezoeker van de installatie wordt hierbij zowel fysiek als mentaal uitgedaagd om het werk te kunnen zien en beleven.

De kunstcriticus Douglas Crimp (1944 - ) betoogde naar aanleiding van minimal art in de jaren ’60, dat het bij plaats gebonden kunstwerken niet zozeer zeer gaat om de relatie tussen het werk en de omgeving maar om de relatie tussen de toeschouwer, het werk en de plek waar het gepresenteerd is. ‘Van belang is dat de toeschouwer zich, naar aanleiding van het kunstwerk, bewust wordt van de ruimte waar zowel hijzelf als het kunstwerk deel van  uitmaakt. Niet langer bepaalde de kunstenaar de bekenis van het werk, maar de beschouwer die door de ruimte beweegt om het werk te bekijken.’
De betekenis van een werk in de publieke ruimte wordt dus niet alleen bepaald door het werk en de ruimte waar het gepresenteerd maar ook door de toeschouwers, die elk hun eigen invulling en beleving van het werk en de ruimte hebben. Door verandering in de omgeving en het publiek krijgt het werk een dynamisch karakter en kan de betekenis van het werk een ontwikkeling krijgen.

De maker van het werk heeft zich laten inspireren door de locatie en is bezig geweest met hoe het publiek zal reageren en participeren met het werk. Het werk is fysiek interactief; wat er gezien en gehoord wordt in het werk wordt bepaald door het gedrag van de bezoeker. Maar ook mentaal geeft de bezoeker invulling aan het werk; de maker heeft sporen die een ongeval suggereren achtergelaten, maar wat er precies gebeurd is zal de bezoeker zelf moeten invullen.



















Pasbaan
(tegenover Café Het Hijgend Hert)

Compilatie met werk van

Ruth Taylor
Auke de Vries
Christian de Krijger
Janneke van den Biggelaar



Pasbaan
(tegenover Graphic Design Museum)

Kunst in de openbare ruimte
Van Kevin Kars

Mensen zijn altijd nieuwsgierig naar wat anderen mensen in hun privéleven doen. Dit speelt tegenwoordig een grote rol in het dagelijkse leven. Denk aan Hyves, Twitter en Facebook.
Het grappige is iedereen doet er aan mee! Heerlijk toch mensen kijken!
Het voyeurisme vind je ook terug in het straatbeeld overal hangen tegenwoordig beveiliging camera’s. Het liefst willen wij van iedereen weten wat zij in hun privéleven doen. Maar waarom? Waarom is de drang naar het willen weten wat andere mensen doen zo groot? Bestaat er eigenlijk nog wel zoiets al privé. Mijn werk zal geprojecteerd worden op de grijze muur aan de zijkant van Dames Pellens. Rechts aan de zijkant van de muur zit een raam. Ik wil de ruimte omdraaien. Nu kijk je van buiten naar binnen maar wat als je van buiten een binnenruimte ziet waardoor je niet naar binnen kan kijken maar door een raam weer naar buiten? Een plek waar het publiek zich op dat moment bevindt, inspelen op herkenning.

De openbare ruimte wordt steeds meer gebruikt als een nieuwe tentoonstellingsruimte, maar vaak wordt er geen rekening gehouden met de ruimte waar het beeldscherm of de media in wordt geplaatst. Besef van ruimte of omgeving wordt vaak pas op de tweede plaatst gezet. Met mijn werk wil ik een relatie leggen tussen de binnen en buiten ruimte. Ik vind dat mijn werk en mijn locatie nauw met elkaar verbonden zijn. Een voorbeeld hiervan is het werk van Gerald Van der kaap. Hij maakte een installatie voor de 013 in Tilburg. Deze installatie was bedoeld als een aanvulling van het gebouw mensen konden binnen een filmpje aanvragen waarna die op het scherm buiten werd geprojecteerd. Als een soort voorprogramma voor de concertbezoekers. Hiermee werd het wachtende publiek op een simpele wijze betrokken met wat er zich binnen afspeelde. Ik denk dat het belangrijk is om de kijker te informeren over de ruimte. Hierdoor worden ze geïnformeerd maar ook blootgesteld aan de herkenning. Je zou kunnen zeggen dat zij op hun gemak worden gesteld en zodra ze binnen zijn iets herkenbaars zien. Ik denk dat mensen dat fijn vinden. Iets wat ze niet herkennen zien ze niet dus je moet daar wel goed op inspelen

Met mijn projectie wil ik het voyeurisme aan de kaart brengen. Ik wil mensen confronteren met hun nieuwsgierigheid. Ik wil de kijker laten nadenken over wat men ziet en zo hun bewust maken van de voyeurs in hen. Ik wil inspelen op de ruimte en mensen bewust maken van de ruimte. Ik wil hen mee laten kijken. Het willen zien wat degene ziet in de projectie, maar ze zien uiteindelijk niet wat ze denken dat ze zien. 

























Boschstraat
(etalage Graphic Design Museum)

Zout
Van Rosanne Veger

Een witte berg. Een hoge piek en een steile helling. Koud en ijzig in een winters zonnetje. De camera glijdt hoog boven een bergkam en zoomt in op de tere ijskristallen. Zijn we in de Alpen? Op Kilamanjaro? Of nog verder weg in de Himalayas? Nee.
Het is een berg op de Spaanse eiland Ibiza. En een berg in een loods in Moerdijk. De hagelwitte kristallen zijn niet van ijs, maar van zout. Twee immense bergen opgebouwd uit enkel en alleen zoutkorrels. Deze bergen zijn gevangen in het spel van licht en kleur dat film heet. De zoutkorrels zijn op hun beurt gevangen in filmkorrels. Het maagdelijke wit van zout vormt de achtergrond van een onderzoek in de eigenschappen van film.

In ons dagelijks leven worden we omringd door video: van youtube op internet tot plasmaschermen in de tram en grote videoschermen op het station. Pixels domineren de openbare ruimte, zowel virtueel op het internet als lijfelijk op het plein. In deze tijd is de stap naar een medium als analoge film een zeer bewuste. In een wereld van snelle beelden vraagt film de uitzonderlijke rust van het ambachtelijke. Geen webcam, geen iPhone, geen vol HDcamera, maar een ouderwetse Bolex die nog handmatig opgewonden moet worden. Met de hand ontwikkeld in de doka, zie je op film letterlijk elk stofdeeltje, elke waterdruppeltje en elk haartje dat met de emulsie in aanraking is gekomen. Een simpele fout in het ontwikkelproces kan leiden tot een wonderschoon beeld. De toeval regeert in dit medium van geluk bij een ongeluk. De kunstenaar Nam June Paik heeft met zijn werk Zen for Film uit 1962 dit feit tot in extremis uitgevoerd. Hij laat een blik onbelichte film door de projector gaan. Op het verlichte projectievlak is niets anders te zien dan de krassen en stofjes op de film. Paik verheft de leegte van het beeld tot het onderwerp en biedt zo een meditatief alternatief op het overvloed aan beelden in ons dagelijks leven. Daarnaast is film zelf een thema in het werk. Je kijkt niet alleen naar het beeld, maar vooral naar het medium – naar de karakteristieke beweging van film.

Datzelfde gebeurt in de installatie in de etalage van het Graphic Design Museum: met de bergen in de achtergrond is er van alles nog te zien op de voorgrond. Vlekken, zwarte strepen en stippen dansen over het beeld. Het medium zelf lijkt een geheel eigen abstract leven te leiden en zich niets aan te trekken van de figuratieve beelden die ze moeten tonen. Zout vormt een mooie canvas waarop het filmproces zijn tekenen achterlaat. In een reeks werken gevat onder de noemer Pixels en Plaatsen zou ik bij dit werk willen spreken van Emulsies en Etalages.