Woensdag 24 Maart

Rijngraafstraat
(tegenover Sportschool Your Health)

Beware
Van Jessie Berkeveld

Op deze normaal erg rustige locatie, waar je je in het dagelijks leven je alleen begeeft wanneer je richting huis gaat na een gezellig avondje uit. Of wanneer je terug komt van het sporten. Speelt zich nu iets heel anders af. Er hangt een enorm beeldscherm . Wanneer je ernaar kijkt is het alsof je door de loop van een geweer staart. Het geweer wordt op mensen gericht. Alsof dit nog niet erg genoeg is worden deze mensen ook nog neergeschoten. Zomaar uit het niets.  Als je goed kijkt zie je dat dit zich in deze buurt heeft plaatsgevonden, Op de plek waar jij je op dit moment ook begeeft. Maar waar zit die sluipschutter nu? Misschien staat hij wel met een geweer klaar en ben jij het volgende slachtoffer..
Over hoeveel vrijheid beschik je nog wanneer je over straat loopt? Kunstenaar Marc Bijl heeft het bewezen. In 2000 voerde hij een actie uit in het Sony Center in Berlijn. Hij zong tezamen met gitaar het nummer ‘Keep rocking in the free world’ Net zo lang totdat een beveiligingsfunctionaris hem vriendelijk verzocht te vertrekken. Hiermee toont Marc Bijl aan, dat je lang niet alles kunt maken in de openbare ruimte. In de Dordtselaan in Rotterdam werd, gezien het hoge criminaliteitspercentage, tijdelijk toegestaan dat de politie mag foliëren en controleren. Klaas van Gorkum en Iratxe Jaio hebben hier een documentaire over gemaakt. ‘Monitoring the Dordtselaan for Maximum Peace of Mind’ heet hij. Hier hebben ze de schending van privacy omgedraaid door een jaar lang de politie op de vingers te kijken. Hier nog een voorbeeld van een ludieke actie: Een anonieme maker heeft op een stilstaande  trein op het station in Amsterdam  een video van een graffiti spuiter die een piece maakt geprojecteerd. Er lopen verbaasde reizigers en conducteurs rond. Ze weten niet zo goed hoe ze moeten reageren op deze vorm van onschadelijk vandalisme. Deze beelden spelen niet alleen door hun onverwachtse beeldcombinaties een rol in het straatbeeld, maar verstoren ook de orde in de publieke ruimte door machtsverhoudingen in beeld te brengen. Op deze manier tonen ze aan hoe zeer de strenge regels van de ruimte in een stadse omgeving leiden tot onderdrukking van de individuele beleving. Volgens Katrien schreuder zit de kritische uiting niet in de vorm van het werk, maar in de aard van de actie die er aan ten grondslag ligt.
Door als sluipschutter naast mijn werk te gaan zitten met bivakmuts op en al, toon ik op ludieke wijze aan hoe deze regels van de  publieke ruimte de individuele uitingen beperken. Op een zwaar sarcastische manier natuurlijk, want ik ben het er verre van eens dat iedereen er op los mag schieten wanneer hij wil. Maar dit is film, dit is niet echt. Door met een ‘geweer’ op mensen te gaan richten haal  ik een stuk uit mijn film de echte wereld in. Ik acteer na wat er op mijn scherm te zien is. Hierdoor komt mijn werk een stuk sterker over omdat men beseft dat wat op het scherm gebeurd film is, het is nep. Maar het kan ook zomaar echt worden. Dit kan overal gebeuren, op ieder moment van de dag. En daarom is het maar goed dat deze individuele uitingen worden beperkt in de publieke ruimte.














Pasbaan
(tunnel)

60min. 24-8
Van Caroline Sederel en Yorick Poortvliet

Kunstenaarsduo Caroline&Yorick Poortvliet tonen u een nieuw, persoonlijk werk in de tunnel aan de Pasbaan te Breda. De tunnel, waar net twee auto’s in passen, verbindt een niet afgesloten parkeerplaats met een straat die veel gebruikt wordt als route naar zowel centrum als bioscoop. In de directe omgeving zijn geen reclameborden gesitueerd. Aangekomen in de tunnel, waant iedereen zich al snel in een andere wereld. Niet alleen de wereld van de Siamese tweeling, maar ook die van transparantie, doorlaatbaarheid en die waar alles mogelijk is. De sculptuur die wel 50 keer in de tunnel past staat op de grond en is gemaakt van transparant tape. Het zijn alleen de lichamen van de kunstenaars zelf die als model hebben gefungeerd.  Deze lichamen worden voorzien van videoprojecties. Door de transparante tape kan de beamer de binnenkant van het sculptuur uitlichten waardoor vorm en gelaagdheid nog meer benadrukt worden. Door gebruik van een projectie met een afwisseling van kleuren, krijgt de sculptuur een levendige uitstraling. Ook in het werk van Pipilotti Rist (1962- )“Open my glade, 2000” wordt de kijker meegenomen in een andere wereld. Ze heeft zichzelf gefilmd waarbij ze haar gezicht tegen de cameralens aandrukt en haar lippenstift sporen achterlaat van haar beweeglijke gevecht. Zoals Catrien Schreuder omschrijft in het boek Pixels en plaatsen: ‘Zij lijkt gevangen achter het beeldscherm, in een wereld waar alles om haar schoonheid lijkt te gaan. Op dergelijke stedelijke locaties lijkt de video een directe relatie aan te gaan met reclames op straat die onderdeel uitmaken van onze hedendaagse schoonheidscultus. De video geeft daarmee een krachtig commentaar op de invloed van de reclame en commerciële beeldcultuur op onze beeldvorming van het vrouwelijk lichaam.’ Het is juist dat fenomeen, de vergelijking van het werk met de reclamewereld en de vrouwelijke schoonheid, wat het werk zo inspirerend maakt. Daarnaast speelt Pipilotti Rist ook met het gegeven van de platheid van een video- / projectie scherm. Gefascineerd door projectiemogelijkheden gebruikt ze het scherm en functioneert het als een glaswand die haar enerzijds beschermt tegen de buitenwereld, maar haar anderzijds gevangen houdt. Het lijkt alsof ze uit het scherm wil breken. Pipilotti Rist drukt haar gezicht hard tegen het beeldscherm aan waarna ze in een wisselend tempo allerlei emoties laat zien in haar gezicht. Het mooie is dat ze het werk “Open my glade” niet alleen op videoschermen presenteert, maar ook als projectie op een oude stenen muur in Fort Asperen, waardoor het werk een geheel nieuwe inhoud lijkt te krijgen. Gaat “Open my glade” dus wel over de vrouwelijkheid in de hedendaagse culturele vloedgolf of is het werk toch veel meer poëtisch, vervreemdend haast. Dit speelt in op de ideeën en gevoelens die wij als kunstenaarsduo hebben bij projecties in de openbare ruimte. Ook Caroline en Yorick werken in hun projectie met het gegeven van een ruimteloze / oneindige beeldbeleving, waarbij er wordt nagedacht over de begrenzing van hun projectie. Daarnaast speelt net als bij Pipilotti Rist, het oneigenlijke gebruik van de locatie een grote rol.
’60min. 24-8’ heeft ook raakvlakken met de voortdurende vraag over wat schoonheid is. Je zult dan ook in een reclame van bijvoorbeeld ‘Nivea’, niet snel een Siamese tweeling als model op het beeldscherm zien. Ze zijn gevangen met elkaar en worden in deze installatie zelfs nog ontkleed van hun huid. Hierdoor wordt ook de ziel blootgelegd en zelfs de invulling hiervan wordt door een ander bepaald. Ze zijn aan hun lot overgelaten en voeren hun eigen gevecht, in deze harde donkere wereld.













Pasbaan
(tegenover Café Het Hijgend Hert)

De perfecte wereld
Van Ruth Taylor
Terwijl je langs de festival route loopt, zie je een projectie op een bakstenen muur. Je ziet echte mensen enorme fouten maken, maar daarnaast zie je game karakters die alles wel goed uitvoeren.
Je krijgt in die gaming wereld een kans om je fouten oneindig vaak te verbeteren. Is dat niet mooi? Of is het bedrog? Games kunnen een geweldig toevluchtsoord zijn, maar het haalt je wel uit de realiteit. Het zorgt er voor dat je in het echte leven, minder vaak kiest om zelf dingen te ondernemen. Mijn werk laat je de droom wereld van de games zien, maar laat daarna zien hoe het in de echte wereld is. Welke wereld zou jij kiezen?
Volgens Habermans trekken mensen zich steeds meer terug uit de samenleving. De mens wil zijn leven zo stabiel en veilig mogelijk hebben, maar denkt niet dat zijn inzet daar aan kan bijdragen. Dus hij vertrouwt op instanties, politiek of technologiën. Ook in het werk van Hikari sawa zie je dit. In het boek 'Pixels en plaatsen' word het volgende er over gezegt "Een gewoon apartement is ineens een luchtruim voor kleine jumbojets, die opstijgen van kussens, tafels en tapijten. Met alledaagse voorwerpen in een ongebruikelijke context onstaat een absurdistisch of sooms droomachtig beeld dat sterk contrastteert met de snelle realiteit op Times square.""De viegtuigen verwijzen naar een voortdurende staat van reizen waarin de morderne mens verkeert, zowel per vliegtuig als op het internet."
Door de nieuwe technologiën van deze eeuw bouwen mensen een steeds grotere muur om zich heen. Hij is veel minder betrokken met zijn omgeving en deelt zijn omgeving niet meer met anderen, maar is veel meer bezig met zijn privé-activiteiten. Mensen word steeds anomiemer.
Je kunt nu door middel van het internet, mobiele telefonie en games zelf bepalen wat je doet en met wie. Dit komt doordat alles binnen handbreik is. Je hoeft niet meer de straat op om iemand te zoeken waar je gezellig mee kan kletsen, omdat je op straat minder snel een gelijke geest ontmoet. Via het internet kun je zo wat vinden. Bevalt het je niet? Dan kun je het simpelweg wegklikken of iets anders zoeken.
Je kunt een geheel nieuwe identiteit krijgen, want de mensen van 'het net' weten toch niet wie je echt bent. Dit is ook zo met gaming. Je bent een karakter in een geheel andere wereld. Je kun gaan en staan waar je wilt. Je kan fouten maken en dood gaan. Dan krijgt vervolgens de kans om die fout weer te herstellen zodat je verder kunt. In het spel ben je een god en niemand kan je wat aandoen. Door te gamen word je geheel van de realiteit onttrokken. Je wordt opgeslokt in een digitale wereld terwijl er in de analoge echte wereld vaak dezelfde alternatieven zijn. Door in deze digitale wereld vast te zitten kan je soms kansen in de echte wereld missen.
Mijn werk zet beelden van de realitiet naast vergelijkbare beelden van games. Ik wil het verschil laten zien van de ernstige realiteit en het rooskleurig beeld daarvan in games. Ik wil mensen laten afvragen of de perfecte voorgestelde wereld uit de inleiding wel zo perfect is.

Pasbaan
(tegenover Graphic Design Museum)

Beat Advertising
Van Veerle Schepers

Oppervlakkigheid. Iets waar we elke dag mee te maken hebben en waar we ons bij anderen snel aan irriteren, maar oppervlakkig als we zijn, hebben we het bij ons zelf vaak niet door. Ik heb het hier dan over oppervlakkig kijken naar de beelden om je heen zoals reclame. Op onze oppervlakkigheid wordt veel ingespeeld en dat is een reden om onszelf hier eens wat bewuster naar te laten kijken. Aangezien we confrontaties met onszelf meestal liever ontlopen dan opzoeken is het geschikt om dit onderwerp in de openbare ruimte aan te kaarten. In dit geval op de muur van een wijncafé tegenover het Graphic Design Museum. Door middel van lijnen wil ik de lagen van Reclame op de muur projecteren. Het zal lijken alsof de lijnen in de muur zitten. Met de lagen van Reclame bedoel ik dan de achterliggende gedachten die de makers hier bij hebben, wat uiteindelijk neer komt op geld.

In het boek Pixels en Plaatsen wordt veel gesproken over videokunst die zich bevindt in een centrum van Reclame. De kunst zal het dan op moeten nemen tegen de reclame om zodoende zelf nog een beetje aandacht te krijgen. Een voorbeeld van een kunstwerk wat het echt op moet nemen tegen de reclame om zich heen is “The 59th Minute” op Times Square in New York. Hierbij werd elke keer 1 minuut per uur op 1 scherm de reclame vervangen door videokunst. Naar schatting moesten deze kleine minuten het per dag op nemen tegen zo’n 5000 reclamespotjes.
Zo zijn er natuurlijk veel meer voorbeelden waarbij de videokunst het moet opnemen tegen de reclame. Dit inspireerde mij om het uitgangspunt van mijn videokunst, juist dat verslaan van de reclame te laten zijn. Hier verstaan we onder verslaan: zorgen dat de kunst beter opvalt dan de reclame. Wat maakt reclame zo sterk? Waardoor valt het op? En hoe halen we juist dat dan onderuit?
De meeste reclamebureaus maken vaak spotjes waarin je verleid wordt met iets moois, iets lekker of iets leuks. Hiermee trekken ze je aandacht, om je uiteindelijk omver te gooien met hun product. Want uiteindelijk draait het bij reclame niet om hoeveel mensen er naar kijken, maar om hoeveel mensen zij ermee beinvloeden.
De onderliggende gedachte, geld, wordt echter nooit in beeld gebracht bij reclamespotjes. Hiermee speelt de reclamewereld dus in op de oppervlakkigheid van de mens. Ze kijken naar het spotje, zonder zich ervan bewust te zijn dat het doel enkel en alleen is dat ze het product gaan aanschaffen.
Hoe we met een kunstwerk de reclame dus onderuit kunnen halen, is door deze onderliggende gedachte juist wel in beeld te brengen.

Ik wil kunst op laten vallen in een wereld van reclame die om aandacht schreeuwt. Om dit te doen wil ik niet de kunst zichzelf, en daarmee dan ook de reclame laten overschreeuwen, maar juist de reclame onderuit halen, zodat de kunst vanzelf meer aandacht krijgt. Dit doe ik door de onderliggende gedachte, het verdienen aan de kijker, wel in beeld te brengen, waar dit normaal niet gebeurt. Mijn doel is hierbij dat mensen op een andere manier naar reclame gaan kijken, en daardoor juist meer belangstelling krijgen voor de kunst in plaats van de reclame.

http://vschepers.webs.com/minorpixelsenplaatsen.htm


Boschstraat (etalage Graphic Design Museum)

Tell-Sell-Politics
Van Wouter Zaman

[tekst volgt]